خطبة د ر خمو شی

ا یا مهاجر بی باز گشت شهر شقا یق

که قله ها را با پا ی لنگ پیمو دی

ستیز و سخره به د ند ا ن و چنگ پیمو د ی

مر ا به سا حل ا سطو ره های سبز ه مخو ا ن

من از خمو شی آ تشفشا ن هر ا سا نم

ز ا بر قطبی آ تش نشا ن هر اسا نم

به تا بنا کی  تا ر یخ اختر ا ن سو گند

ستا ره چین نیم ، اکنو ن ستا ره سو خته ام

د گر ز کو چة  شما طه ها گذ ر نکنم

به شهر خا لی آ ئینه ها سفر نکنم

تو می تو ا نی

که از تو لد یک بر گ

و از تنفس یک واژه در سکوت کویر

هزار جرعه تغزل

به خاک تیره ی تبعید یان بیفشانی

و لیک نیستی اکنون

که بنگری

صنوبران صبور

چه سان تبار تبر را سلام میگویند

ایا مهاجر بی بازگشت شهر شقایق

مرا به ساحل اسطوره های سبز مخوان

میان ما و تو ای نخل ارغوان اند یش

دو نسل طو طی الکن

دو فصل خشم فرخورده

دو رود خانة آتش دو رود خانة خون

دو پرتگاه

دو ارد یبهشت فاصله است

واصف باختری