استقبال از شعر حضرت حافظ علیه الرحمه با مطلع:
یاری اندرکس نمی بینیم،یاران را چه شد؟
دوستی کی آخرآمد؟ دوستداران راچه شد؟
جا نیــا ن مَسند نشین
با رالهـا مُلک مـا و شـیـرمــردان راچـه شــد
آن صفـای مـردما ن حـق پرستان راچـه شــد
روبهـان گـشـتند شـیروجـا نیـان مَسـند نشـیـن
قاتلان بنموده عفوخویش، وجدان راچـه شــد
خا ئنان باهـم قـسـم بـسـتـنـد درتـا راج مُـلـک
آن گـذشـتن هـازجان درراه جا نان راچـه شـد
مـلـت افــغـان شـده تـشـنـه بـخــون هـمـد گــر
آن مـحـبـت هـاوالـفـت،یـارویـاران راچـه شـد
گـرگ وجـانی،قا تـل وقـصاب کـردند ائتـلاف
آن عدالت ها وانصاف،حق شناسان را چه شد
گشت مُلک ما خراب ازدسـت بی د ینـان دون
آهـوان رم کـرده اند، خیـل ِغـزالان را چه شد
قـتـل هـای انـتـحـا ری ازکـجـا گــشـتـه روا ؟
اعـتـقـاد ظـالـمـان ازروزپُـرســان راچـه شــد
بسکه افـزون شـد به ملکم چهـرهء اهـریمنا ن
هرطرف زاغ وزغن،آن عند لیـبان راچه شـد
د شـمـنـان د یـن مـا گـرد یـده انـد بـا دا ر مــا
غـیـرت افـغـا نی وشـیـران میـدان راچه شـد*
گـشـت غـارت مـوزهء کـا بـل هـم آثـارعـتیـق
لاجـورد ِملک ما،لعـل بـد خـشـا ن راچـه شــد
گـشـته ویـران لـوگـروکـا بـل،غـزنی وهـرات
بـا مـیـان وشـاهـکـار ِروزگــاران راچـه شــد
رشـوه و رشـوه سـتـانی گـشـته امری آشـکـار
ترس از روزحسـا ب ِحی سبحان راچـه شـد
خـون مـظلـومان بریزند دورازترس وهـراس
آن تـرحُـم هـا وشَـفـْقـَت بریـتـیمـان راچـه شـد
حـق مـردم میخـورند چـون جـرعهءآب روان
عدل وانصاف ومروت دوستداران راچـه شـد
خشک سالی های پیهم درچنیـن وضع خـراب
بُرد از بین حاصلات وبرف وباران راچه شد
رانـده شـدآواره گــان ِمــان بــا جــوروجـفـــا
حُـرمت هـمسـا یگان وحُـکم قـرآن راچـه شـد
ده هـزاران پـیـروبرنا،زنده بنـمودنـد به گــور
کس نکرده تعزیت،آن غمشریکـان راچـه شـد
تـا به چـنـد صبر ِجفاها،یک نظـراز رحمـتـت
یـا الـهی سـرنـوشـت مُـلک افـغـان راچـه شـد
ای خـدا! تـا کـی بـِسـوزم از فــراق مـیـهـنـــم
دامـن پُـر مِـهـرمادر،جان وجا نان راچـه شـد
"حید ری" ا َسرارخا لـق رانمی دانی خموش
کـن دعـا وقت سحر،تا چرخ دوران راچه شد
پوهنوال داکتر اسدالله حیدری،پنجم جون ۲٠٠۷،سدنی
* - مرحوم استاد قاسم در دربار اعلیحضرت امان الله خان غازی ودر حضورسفیرانگلیس خوانده بود:
گرندانی غیرت افغانیم چون به میدان آمدی میدانیم
چا کر شیطا ن
(راجع به اوضاع سه دهء اخیرکشور عزیزمان افغانستان)
ای خـدا! شد هـفـت ثـورودرد بی درمـا ن رسـیــد
سـرنوشـت مُـلک مـا بر د سـت بی د ینـان رسیــد
مـیهــن ما گـشـت ویـران شـرق تـا غــربش هـمـه
از شـما لـش تا جـنـوب آ فـا ت بی حـد، زآن رسید
گـشـت قـربا نی دو ملـیـون مردوزن پیـرو جـوان
شـد به ملـیونهـا مهـا جـر، موسـم هـجـران رسیــد
عـا لـم وفا ضل هـمه تـرک وطن کـردند از آنـکه
خـرس قـطـبی از شـمـا ل بـا لشکر عدوان رسیــد
سـر بـدا د ند نـغـمــهء کـــور وکــا لـی دُ دَ یَــش*
گـُور شـد کـورو کـفـن کـا لی زمـرمی نـان رسیـد
بعـد ظـلمت های هـفـت،نوبت رسید برهشت ثــور
نـوکـر روسـان بـرفـت و چـا کـر شـیـطا ن رسیـد
کـُشـتـنـد صـد هـا هـزار از مـردمـا ن بی گـــنـا ه
کــا بـل زیبــا ی مــا را مــوســم ویـــران رسـیــد
کوچه کوچه،قـریه قـریه،شهـر به شهـرو دِه بـه دِه
راکـت وخُـمـپـاره هـا از سـوی بی د ینـان رسیــد
درحـریـم ِکعـبه کـردند عهـد، گـیـرند راه راسـت
عهـدو سوگنـد شد فـراموش،حرص ِنقد جان رسید
ازمـظـا لم هـای طـالـب جـان، کـدامش یـا د کــرد
سـر بـریـد نهـا ی نـا حـق، تـا بـُتِ با میـا ن رسیـد
طـــول ریـــش گـــرد یـد مـعـیــار مـسـلـمـا نی ِما
شرع احمد(ص)شد فراموش،جهل را دوران رسید
مُفـتـضَح کرد ند مـسـلـمـان را به د نـیا آنچـنـانکه
خـنـدهء شـمـرویـزیـد بـر ایـن مـسـلمـا نـان رسـید
جا نیـان را چون رسیـد نوبت به کار در پارلمـان
دست شـان درغـارت مـُلک، بهـتـروآســان رسـید
خود نمودند قتـل وغارت خود نمـودند عفو ِخویش
غا فـل ازعـدل خـداوند(ج) تـا جـزای شـان رسـید
گـفـت ابلـیـس بهـر ِشا گــردان بـی وجــدان خــود
آنچـه را بـنـمـوده ایـد، کی عـقـل مـن بـرآن رسـید
ای سـتمکـاران تـا کی خـون مـظـلـوما ن خـورید؟
عـا قـبـت روزی شـما رامــوســم پــرســان رسـید
د یـن وا یـمـان را فــروخـتـیـد درســه دهء ا خـیـر
از بــرای نـفـس ظــا لـــم لـعــنــت یـــزدان رسـید
دراواخـر کــرده شـیـطا ن بـزرگ طــرح نــویــن
زآ ن ســبب ازبهـر شا گـردان چنین فرما ن رسیـد
ای وفــا داران شــا گــردان مــن بــا هــم شـــویـــد
تـا شـمــا را لـقـمـهء چـربـتـر زدستر خوان رسیـد
ا ین یگـا نه طـرح مـن بـهــتـر کـنــد بــا زار تـا ن
ورنـه روزی هــم شــما را حـلــق آویــزان رسـیـد
در گـذ شـتـه کـرده ایـد چـورو چـپـاول بی حـساب
آ نچه با قـیسـت هـم بکوشیـد تا به جیب تا ن رسیـد
د شـــمـنــان جــا ن وا ند یـشــه،کـــرد نـد ائـتـلاف
وصلـت گـرگـا ن ِخـونـخـوارو جـفـا کـاران رسیــد
خـوا ند "برها ن"عـقـد ا ین زوج خـبـیـث بی حـیـا
حا صـل ا ین ازدوا جـش شــرم جـا ویــدان رسـیـد
"حـیدری"هـرچـند بگـوئی بهـربی د ینـان کم است
کـن دعـا وقـت سـحـر تا لـطـف از رحـمـا ن رسیـد
بار الـهـا کـن بحــق مصطـفی(ص) رحـمـی بـه مـا
جـا ن ما ن آخـر به لـب از فـُرقـت وهـجران رسیـد
خـا ئـنـان مُـلک ومـلـت کــن بـه دوزخ رهـسـپــا ر
تـا مـحـبــا ن وطـن راوصــل بــا جـا نـــا ن رسـیـد
پوهنوال داکتراسدلله حیدری
١۵ اپریل ۲٠٠۷ ،سد نی