این شعر، شعر یک ســــپیده دم است
شعر بیداری پر از امید پرندگان است
شعر تــرانه هـــای صبحگاهان است
و بیاد عزیزی است که با ظهور زیبای خورشید، در صبح خیالم حضور یافت و گرمم ساخت. یادش بخیر

با حضورت تازه کردی خاطـــرات ناب را
هـــدیه آ وردی به من آ ن لـــذت کمــیاب را

لحظه ها ، تنـــها دلیل " بودن ونا بودن" اند
زنــده کــردی ارزش این رفتـــــهء نایاب را

لحظه ها رفتند وخواهند رفت چون آب روان
کــــاش با زنجیــــر می بســتند پای آب را

زندگانی خواب ملموسی ست در شعر خــدا
از پی تعبیــر رفتن ، خوش نسازد خواب را

عاشـقم من ، عاشــق زیبـــایی این زندگـــــی
میچـشــم با چشـم هایــم ، بــاده ء مهتــاب را

می برم تا " نا کجا " ها ، یاد های خوب خود
یاد تو ، یاد غــــروب و سـبزه و شبـــتاب را

زنــده می مانــد تمــــام یاد هــــا در ذهن من
نیسـت پایان نامـه ای ، اســـطورهء پایاب را

عینک دودی " باور" پیش ِ چشـــمم را گرفت
حیف ، دیدم دیر ، رقص سایه بر مرداب را

حشمت امید شانزدهم سرطان 1387
 

رسول عشق...

به روی برگ برگ گــل، نوشــته اند نام تو
چراغ ماه روشن است، به گوشه های بام تو

فرشته ها، سرشته اند سرشتت از گل بهشت
رسول عشق پر کند، بدست خویش جـــام تو

در آنزما ن که میرسی، شکوهء ماه میرود
مگر ستاره بسته اند به چلــچراغ شــام تو

به هر نفس که میکشی، شکوفه تازه میشود
خوشـا که باد میبرد به هـر طرف پیـــام تو

بنفشه ها و لاله ها صف دوگانه بســته اند
و سبزه غرق در سرور، در انتظار گام تو

تمام معنیء عسل به پیــکر تو گشته حل
که طعنه دا ده بر غزل، قد قصیده فام تو

چرا نشسته یی خموش، من ات ستاده ام بگوش
بـگو ســــــخن، که زندگی نهـفته در کــلام تو

حشمت امید 26 جوزای 1387
 

 
قطعه ای به یاد غزل...

من ، زندگی ِ خســـته وا زیاد رفتــــه را
در صبح ِ چشـــمهای تو آ غــــاز میـکنم

غم را که برحریم دلت رخنه کرده است
بر جان خود گــرفته و پرواز میـــــکنم

آن سوی شعر "بیدل" و آن سوی مرزها
باغ هــــزار چلــــچله را باز میــــــکنم

تندیس شعـر من شده یی ، از تو درغزل
تعـــبیر نو، ز واژهء " طناز" میــــــکنم

من در ضریح باور تو خورده ا م گره
میرم ، اگر دخیل ِ دلــــم باز میـــــــکنم

با ابن غرور تازه و نو پا به شعر خود
بر شــاه پر غـرور غزل ، ناز میـــکنم

شب را ببر به شحنه و داروغه هدیه ده
با من بیا که صبـــح نو آ غاز میـــکنم

* * * * * *
 

 
یارا...

یارا ! تو با سیاهی شب ها چه میکنــی ؟
در چار چـوب خالی فــــــردا چه میکنـی ؟

این لاش شب به خـــانهء فردا اگر رســـد،
فردا ، به آمـد آمـد ِ شـب ها چه میکنــی ؟

وقتی که با خـــودی تو و تنهـا نشستــه یی
با لشکر ســترگ " چـرا ها " چه میکنی ؟

گیرم که جنگ و آ تش و بیداد و کینه رفت
با روی مسخ گشـــتهء دنیا چه میکــنی ؟

بازی تــمام گشــــته و ما هیچــــــکاره ایم
با "باید" و "نباید" و اینــــــها چه میکنـی ؟

نی خانه نی چراغ ، نه تندور و نی اجاق
در باغ پر زغال ، توتنهـــــا چه میکنـی ؟

ما را به صد دلــیل تسلا چه میـــــــدهی
از خود بگو ، به حوصـلهء ما چه میکنـی ؟

گویم به خود ، اگر ز گل هندوکش تویی،
پس در کنار ســــــاحل دریا چه میکنـی ؟

گویا که آب از آب تکانی نخورده، لیــک
با ماتمِِِ نشسته به لــــــــبها چه میکنـی ؟

می بینم ای عزیز که لـــبریز گـــریه یی
با آ شنا تبســـــم بیـــــــــجا چه میکنـی ؟

دانم ، بهانه است تماشای " فـــــــلم نو "
با این فریب " وعده به فـردا " چه میکنی؟

تا یــاد من نرفتــه وجــایی نرفتــه یی ،
یارا ، تو با سیاهی شبهــــا چه میکنی ؟

حشمت امید 4 سرطان 1387 مونشن


*******************
 

حشمت امید  26 جوزای 1387

************

کاج غرور...

رفتی ؛ شکست قامت ِ کاج غرور، تلخ
ما را نگاه میکنی ا ز دور دور، تلخ

رفتی و بیتو مرد گیاه و درخت و سنگ
حتا نگاه ماه ندارد ســــــــــرور ، تلخ

بیتو هـمــــــا ی شـــعرِبلندم سقوط کــرد
ا ز ا وجِِ ِ لاجوردی خود سوی گور ، تلخ

گم کرده ام خیال ترا در ضمیر شــــب
میخوانمت دوباره به دشت ِ شعور، تلخ

ا ز شعله های عا طفه ات گرم می شدم
حا لا که رفته یی ، شب من سوت، کور، تلخ

خط میکشد میان من و تو دو دســت غیـر
با تیغهء برهنه، زمانِِ ِ عـــــــــبور، تلخ

افیون ِ یاد ِ کیست که بیخود کـــــــــند ترا
چون رد کنی وجود مرا بی حضــــور، تلخ

شا ید که را ه ما برسد تا خود بهـــــــــشت
هـر چند هست مزهء "سیب قصور" تــــــــلخ

ا لماس خوشتراش ِ خدا چشـــم هـای تو سـت
دیگر مبین په سوی من ای " کوه نور"، تلخ

حشمت امید 15 جوزای 1386 مونشن