لطیف کریمی استالفی .

الف ، نون !


ما درین شهرنه راحت نه سکون می بینیـم
کوچه و قـریه پـُُر از آفت و خون می بینیم

خـار ها در رۀ انسـان خـردمـنـد ریـزنـــد
عاملان را همه در قـید جنـــون مـی بینیـم

مُلک ما باغ عـدن بود ، نـه ویـرانـۀ جُـغد
بُلبُلان را همــه آشفـتــه بـیـرون می بـیـنیم

بـوسـه از یار گرفتـنـد و گـزیـدنـد لـب او
شیــوۀ لــب گـزیـدن فـــزون مــی بـیـنیـم

هـر کـه بـود قـامت زیبـا صلیبـش کردند
هیچ نیـابی الفـی را ، همه نـون می بینیم

حُکـم دین ، طالـب بی دین کند گردون را
پیش یک چشم ، دوچشمان زبون می بینیم

جُـز خشونـت نبـود «غیرت افغانی » مـا
چه بلائیست ، ازاصحاب افیون می بینیم

می گزد سگهای هار، خلق خدا در کندهـار
خوانده بودیم ظلم شداد را، کنون می بینیـم

هر جـوانی که نو خاست و دگـر انـدیشیـد
همچو«روحانی» و«اجمل»بخون می بینیم

یـا خـدا ! پـرچـم آزادی ، فـرازیـم بـه کجا ؟
همه جا دررۀ سیل است ، نگـون می بینیم

هـای جـوانان ! قـلم های شـما بُـرا ن بـاد !
مـوج پـیکار شما رود جـیحون می بـیـنیـم