قلبِ پاره


دل مــي تپـد بـيادِ تـو بسـيار هـمچو دوش
پـيش آ مپر تو از سـر ديوار هـمچو دوش


حــلاج سروش مــن شـده در راهِ عاشقي
مــن مـیروم برای تو بر دار هـمچو دوش


بنگـر کــه لاله هــــای بهاري به هر بهار
رقص ميکنند برای تو هربار همچو دوش


"هر جا "قفس بهانه ای مرگِ پرنده هاست
دل را درين قـفس تو نگهدار هـمچو دوش


اينبار اگــر کــه باز تـو از مـن حـذر کنی
شـايد کــه بشـکنم سـرُ ديوار هـمچو دوش


ني روز مي شـناســم ُ ني شــام، ني سحر
تا عقلُ هـوش گـشته گـرفتار هـمچو دوش


مـشغـولِ خــون فــشانیُ آواره ي شـراب
تا دل شـده به عـشق طلبگار هـمچو دوش


از شـعـر اينطرف که سـبک گـشـته قـافيه
گـم گـشـته مـردمان خـريدار هـمچو دوش


باز آ ببين کـه بر سرِ راهــت بهر طـرف
گـل فـرش مي کنم به خروار هـمچو دوش


هر جا غزل بيادِ دو چـشمان مستِ مـست
مــن مـيکـنم بياد تـو تکــرار هـمچو دوش


حــالا اگـر که مـهـرُ وفـايت زمــن رمـــد
سر را زنم به هــر درُ ديوار هـمچو دوش


هـر جا فـتاده قــيمت خـوبان درين جــهان
يوسف شـده مگـر که ببازار هـمچو دوش


بس کن کــه شـکوه هـای تو جايی نميرسد
ترســم شـود زمـا هـمه بيزار هـمچو دوش


رقــص ميکــند اگر کــه بيايی به پرسشش
اين قـلبِ پاره پاره ي بيمــار هـمچو دوش


داني که چيست مرهمِ دل هـای خـون شـده
يک بوسه زآن لبان عسل وار همچو دوش

فريد طاهری
سنبله ۱۳۸۶، سپتمبر ۲۰۰۷، کليفورنيا

شعله ي عاشق


سـاقـــيان طـنازي عــاشــقانِ غــمخـواري
آمـــده به نزد تو هــر يکـی به يک کـاري


گـفـتمش کــه جـاني تـو نورِ کهکـشاني تو
رو بسوي من کرده گفته است به ناز آري

در کتاب هرانسان یکدو سطرِ خوبی هست
الـــفتُ نوازش کــن بعـــدِ عـمر يک باري

همچو آتش زرتشت کی کجا توان خاموش
شعله ي کــه بفـــروزد عــاشـق گرفـتاري

گـرچه راه ست بیپايان هـرطرف مغـيلانند
کــي بود مـــرا يکــــدم بيـمِ آفــتِ خــاري

هــمچو شـــیخ اســـتادم تا به تو رهـي يابم
جـــامه را گِـــرو کــردم دی بنزد خـماري

آ هــــله ببين دســــتم چـــه بدســت آوردم
جــــام مـي برای تــو ســبحـه ییُ زنـاري

زندگی هــمه بگـــذشـت در پي وصـالِ او
گـــــه زيار آزرده گـــــه زخـــلق آزاري

تو به جـــمع بدنامــان يکــسره بپـا بــودی
زآندمي کـه بشــنيدی دهـــلُ طـبـلُ آوازي

خــود سـتا تو بودستي عـاشـقـت ندانسـتي
کـي کـجا تواند زيست با چـنين دل آزاري

اينقـدر مگـــو عـيبم سـخت و بيکران نبود
شـکوه ي کـــه برخـيزد از شرارِ بيمـاري

فريد طاهری
سنبله۱۳۸۶، سپتمبر ۲۰۰۷، کليفورنيا


مجموعه ي والا

مجـمـوعه ي والايـم شعـري به زبان گـردد
آهـنگِ تو دارد جان سـرمسـتُ جوان گردد

در دامـــن اين امــواج از زيرُ بَم طــوفــان
کـــشـتي دلــم بشکـست تا کارِ روان گـردد

يک جلوه ي خـُمارت با آن نگـه ي شـرقي
هـر بيدل مجنون را چون غمزه عنان گردد

دانم مــنُ داني تو زينســان کــــه پَـرِيشــانم
می خــوردن هـــر روزم آيـين مُغان گـردد

ســــاقـي دل افـــــروزم بر بند درِ مـیخــانه
پيش آر دو سه جامي تا رطلِ گــران گـردد

ای شـاهـدِ هـمرازم اين قـصه به هـر کويي
هــم روي زبان افــتد هــم وِردِ زبان گـردد

از بس که همي سـوزم از هجـرِ گـل رويت
هـر ديده ي دل ســوزي از حـيرتيان گـردد

يک جـامِ دگـر برکـش صد بوسـه بيا بستان
مــي ترسـمُ مي ترسـم شـايد رمضان گـردد

ديريسـت درين وای هـــر رسـمِ وفــا مـرده
رازي که نهان بودی ترسـم که عـيان گـردد

زين سـان کـه مي بينم زآشـفتگـی ي خـوابم
خــــونِ دل مــشـتاقــم از مـژه روان گــردد

او بـوده رفـيقِ مـن وز رِفـق چه هــا گـويي
در دايره ي غـم هـايم خود او نگـران گـردد

در کيش وفـاداري معشوق چه بود، عـاشـق
هـم خـونِ دل افــشاند هـم هـمدمِ جـان گـردد

فريد طاهری
سنبله ۱۳۸۶، سپتمبر ۲۰۰۷، کليفورنيا



آهنگِ نفس



آهـنگِ نفس خورده زرخـسارِ تو برهـم      تا آتـشِ سـوزانِ تو ديـديـمُ شـــرر هـــم

روزي کـــه اينجا قـدم رنجــــه نمـايي        هـم خون شده دل بينیُ صد داغ جگر هم

هر سو که نظر رفته يکي خيلِ سپاهـت    هـم تير برون کـرده ُ آراسـته سـپر هـم

ديریست که با مردمک چشم به هر سو      يک جلوه زرخسارِ تو خواهيمُ نظر هم

داني تو که عاشق به چه تمکين به درِ تو    ياقـوتِ دلِ خــويش بياوردُ گــهـر هــم

تا عـاشق بيچاره به تو گـشته فـراموش      مي شامُ پگاه خـوردهُ هر روزِ دگر هـم

از دردِ فراقـــت چـــقدر نوحـه سـرودم     امـــيد نــويسم يکـــي شـــعـرُ اثـر هـــم

عمريست که از جورِ محاقِ مه ي کامل      دفترچه ُ هر خـامـه شـــده برهــمُ درهــم

شايد که يکي صبرِ چو ايوب بکار است     تا ســـايه بگــيريم ازين نخــلُ ثـمـر هــم

بی جلـــوه ي مهـتابی ي آن يارِ دل آزار     خود زهـره زچـشم رفـته ُ ناهيدُ قمر هـم

بر عــاشــق آزرده ي توفــيق خــيالــت      هم شـيرُ شـراب گشته لبت شهدُ شکر هم

ای شــاهـــدِ طــناز درآن محــفـلِ ديروز    هـــــم ســينه بجـنباندیُ پایـينِ کـــمر هـم

يک تيرِ نگاهــــــت ازآن روزِ نخـسـتين    سر طاق دلم سـوختُ سر طاقکِ سر هـم

دانم کـــه يکـــی روز به پرســان دل آي     هـر لطـف زنگاه ي تو شود پـنبه ُ مرهـم


فريد طاهری
سنبله ۱۳۸۶، آگست۲۰07، سانفراسسکو



چشمِ شرقی

دلِ عـاشــــق فــــــتاده بـر درِ تـــو     ببين خـــونم بدسـتِ خنجـــرِ تـو


ميفـــشانم چو اشکِ روی مــژگـان     شــــدم قــــربان بچــشمانِ ترِ تو


براي زنده مـاندن آنچـه خــــواهـم    هـمي جـــويم شـــرارِ اخـــترِ تـو


هــــمه ديـنُ تـوانُ طــاقــــــتم برد      دو چـــشـمِ شـرقي بس کــافـرِ تـو


هــمي خـواهم زدنيا تا به عـــقـبی     شـــرابِ آن لــــبِ جــانپـرورِ تـو


خوشا روزیکه سوزم باز ســوزم     زســـــــــوزِ آتـشــينِ پـيکــــرِ تـو


تو بي پروا شــدیُ مــن نخـواهــم      نگـــــــاهِ نازِ بــــــي پـروا تـرِ تـو


کــــجا يارِ دگــــر گــــــيرم بدنيـا    از آنروزي کــــــه ديـدم بســترِ تو


شــده سـوزُ شـــده دردُ شـــده داغ     مـــتاعِ جـــانگـــــدازِ کــشـورِ تـو


دعايم اين شــده هر صبح صـادق    بود عــــاشــق بگــردد رهــبرِ تـو


مـلايک را چه باشــد قــدرُ عـزت     شــبِ قـــدري که باشـم در برِ تـو


همه وقـتم دعاست پيش خــدا جان    بجـــانِ مــن فـــــتد دردِ ســـرِ تـو


خوشا روزي که با صد جانفشاني     بنوشــــم از شــــرابِ ســـاغرِ تـو


فريد طاهری
سنبله ۱۳۸۶، آگست ۲۰۰7، سانفراسسکو

نقش اندام


به نظر جـلوه اِی آن صبحِ بناگــوش نشـسته
عــاشق مسـت، به اميد تو قـدح نوش نشسته


نقشِ اندامِ تو در ديده ام از بسکه عيان است
دورُ پيشم همه جا بوي خـوش آغوش نشسته


مـردمِ شـهر بدانند کـــه هـر وقــتهُ هـر روز
رنگِ لـبهات برين گــردنُ اين دوش نشـسته


بيرخِ مــاهِ تمـامـت کـــه بود شـمع فــروزان
بنگـر کــز سرِ محفل هــمه خـاموش نشـسته


تو ازين بنده ي خاکي چـقدر سـجده بخواهي
وه ازين بارِ گــراني کـــه بر دوش نشـــسته


جلــوه ي نازکت اي نو گـل پاکـيزه سـرشـتم
چـون عروسِ شبِ زفاف همه گلپوش نشسته


نکني فرقــــتِ ديگـر کـــه از آن رفـتن بيجـا
يارِ عـاشــق از آن مرحـله مدهــوش نشـسته


هله برگــردُ بپرس حالــتِ مجنونک خـود را
کز فراقِ تو زمان هاسـت کــه بیهوش نشسته


دير وقتيست کـــه ديوانه ي تو شــامُ سحرگاه
به درِ دير مــــغانِ تـو ســـــيه پـوش نشـسـته


ســاقي هـشدارُ هـمان جرعه ي باقی نگـهدار
به تـه اِی خـم هـمگی خــونِ سـياوش نشسـته


فريد طاهری

اسد ۱۳۸۶، آگست ۲۰۰7، سانفراسسکو
 

 

دیدم نگار خود را می گشت گرد خانه
برداشته ربابی می زد یکی ترانه" مولانا

"شمع فلک بر آيد با آتشين زبانه

ساقی نامسلمان در ده می مغانه" امیر خسرو دهلوی
*****

رقص عاشقانه

امــواج عـشقِ نازت بر رگ رگـــم روانه
دل فـرش کـنم براهــت امروز يا کـه يا نه

هــر بار گـــفته ي تو بار دگــــر مــــنُ تو
کــشـتی مرا ُ کــشـتی تا کـــي چــنين بهانه

ايـن جــا به پـيچُ تابي آن جــا به پايکــوبی
مطرب ببين چــه کــــردی با آتـشين ترانه

عــمريســـت کــز فـراقــش آرامـشي ندارم
ســـاقي دل فــروزم پـيش آر مــي مغـــانـه

از بس کــــه آن پـريــرو آتش زده به قـلـبم
صــد شــعـله هـا نموده بر هر طرف زبانه

مشــاطه هاي حسنش هر يک ببين به پا اند
دســتي به آيـينهُ دســـتِ دگـــر به شـــــانــه

خـوش بود آن زمـاني تا با منش سِـري بود
مــن بودمُ وصالش گِـرد گِـرد گِـــردِ خــانه

روزي کـــه باز آيد از راهِ جـــان فـــشـانی
رســـمِ دگــر بيارم مبـهـوت کــــنم زمــــانه

تا جـلــوه ي نگاهـــت بر چـشم من رســيده
افــــتاده از دو چـشـمم هـــر درُ هــر درانه

تا آتـش دلـــــم را يــک لـحــــظه ي نشــانم
مـي مـونسُ انيســـم هـــم روزُ هـــم شــبانه

آنروز وعـده دادی تا عرش به يک نگاهت
حــــالا چــــرا بياري هـــر دم يکــی بهـانه

اينها به دورُ پـيشت هــر يک دورو زاهـــد
کــي مــی توان يابی اين ســــان دل يـگـانه

هوش دار کين رفیقان دوستان نا به کار اند
مـــدهــــوشِ تـو فـــــتاده تنها درين مـــيانه

بنگر که از فراقت چون لاله هــاي سـوزان
خــون دلـــم خـــروشــان از مـــژه ام دوانه

عــمريست دل فـگارت بر ياد آن قــدم هات
بوســـيده خـــاکِ راهــت بـوســـيده آســتانه

خاکــستري شــوم من از ذوق عـشـقُ مستی
روزي کــــه بر گــزينی تنها مــن از مــيانه

دانــم مــنُ تو دانـی يـک روز شــاهِ خــوبان
رقـصي کـنی به گـــردم با چـرخِ عـاشــقانه

فريد طاهری
ميزان ۱۳۸۶، سپتمبر ۲۰۰۷، سانفرانسسکو


سروشِ عشق

ببيـن حـــــال دلــــــم، دنـياي آتـش     شـرابِ عـشق مـن، شــيداي آ تـش

همي سوزم در آتش، پيش چـشمت    ســـروشِ عــشـق، بزم آراي آتـش

هــــمه در بيـن آتــش، زندگـــــاني      شــــده جـــانُ دلــم، رســواي آتـش

جـمالِ نازِ تـو، هـر جا به هـر سـو     به پيش چـشم مــن، صحراي آتـش

بيا سـاقي، کـه دسـتت بـوســه بارم      کــه تا ريزي تو ام، صـهباي آتـش

بيـاوردي برايـــم، بـوسـه اِی دوش     و يک تحــــفه، گــلِ رعـناي آتـش
 
زبـس سـوزم، زسـوزِ آتـش عـشق      به رشــک آيـد، زسـر تا پاي آتـش


به هر صبحُ به هر شام، شامِ ديگر     بگــــوش مـــن رســـد، آواي آتـش


خـُـنک دوزخ بود، بر عــاشـقـانت     بيـا قـــــلبم نگــر، غــوغــاي آتـش


وصـالت آتـشُ ســرديـســت دوزخ     ســـــرِ مـــا باشــــدُ ســـوداي آتـش

 
فريد طاهری
اسد ۱۳۸۶، آگست ۲۰۰۷، سندیاگو

 
بوسه

 
افـــتاده زلــبخندِ هـمچون شکــرت بوســه
ای شـادي جـانُ دل خـواهـم زبرت بوســه

خـود بوسه بگيري پس يک نه دوچـندانش
روزي کـــه بدزدم از روي قـمرت بوســه

 در يک شبِ باراني چون رعد خـروشاني
مــی آيــمُ مـی بارم بـر بـامُ درت بـوســــه
 
هر شاخه اِی اين بستان پر رنگُ فريبا شد
افـتاده بر اين گـُـلها از هـر نظـرت بوســه
 
ای شـاهــدِ طـنازم چـادر زرخـت برکــش
بايد کـــه بگـيرم من از هـر گهـرت بوسـه

 ديــوانه شـــده عــاشــق ديـوانه اِی ناز تـو
مـی آيد و مـی بارد ســر تا کـمرت بوســه

 بازآ کــه با يادت روزُ شــب ما عـيد اسـت
خـود گـفتي که می آرم عـيد دگــرت بوسـه

 از زاهـدُ هـر شيخي تا حـشر حذر هـا کـن
می بوســد و می آرد چندين خطرت بوسـه

 هـوشـدار که عاشق را از خويش نرنجاني
او داده به هـر جـايی خـــاکِ خبرت بوسـه
 
بس بوســه فـرستادم هـر لحـظه به پيغامت
زان لحظه که من گـفتم قربان سرت بوسـه
 
ای شـاعـرِ عـاشق ها وصفِ تو بود هرجا
هــر بيـدلِ مجـــنوني داده اثـرت بـوســــــه

 فريد طاهری
سرطان ۱۳۸۶، جولای ۲۰۰۷، کليفورنيا

 
شعله ي سوزان

 بگو چگـونه نگاه اِی، تو ميتوان تفــسير
جـنون عشق، دو چشم تو ميکـــند تقرير
 
نشـانه هــاي جـفا، از تو ديده ام هـر جا
به هر زمان که خواستم ترا، گـُلِ انجـير

 نگاه بدار تو دستت، نخواهـم رحـمتِ تو
بمن خوشست، همان کنجُ شـيون زنجير
 
اميد، شعله ي سـوزانِ اســتخوان سـوزم
به باغ عـشـقِ جهانِ دگـر شــود، تکـثير
 
بگـو کـه کـوتهي بخت بوده اسـت، ورنه
نبوده اسـتُ نباشــد مــرا، يـکي تـقـصير

 چــرا ززمـزمه ي جـان مـن، نوا رفــته
خــدا بداندُ هـم تو، کــه کـرده اِی تأخـير

 بيا ُ دســت محـبت، به روی مـن برکـش
شـده خيال وجـودم، به عـشق تو تسخير
 
مکن تو چهره دژم، تا که من به اينجا ام
بخـند اميد دلـم، چــون نخواهمت دلگـير
 
 رها بکن زنگاهـت، هر آنچه ميخـواهي
که سينه ام سپر هـستُ نشـانه ي هر تير
 
فريد طاهری
سرطان ۱۳۸۶، جولای ۲۰۰۷، کليفورنيا
    
چشمِ دل


طاقــت زبرم رفـت، ندارم سـرِ جـنگــش
چــشـمِ دلـم افــتاده، به چـشمانِ قـشنگـش
امــيد هـمان است، کـه سـوزم ببرش زود
شـايد برهـم، زين هـمه اطـوارِ فـرنگــش
می شـرمدُ پوشـيده، دو چشم از گلُ گـلزار
ديبائ گــلستان، هـمه از خـصلتِ رنگــش
دريا به تپـش، تا به ســـرِ شــسـتِ تـو آيـم
برهــان مـرا، زين هــمه طــوفانُ نهنگـش
دی سرخُ گلابی شده، امروز هـمه نيليست
تا چند کــشـيم ايـنهمه مـا، زحـمتِ رنگـش
مــيرقــصدُ مـيخــنددُ بـس ناز فــــروشــــد
گـُـل های گـُـلستان، ازين بخـيه اِی رنگش
هـم شــيخ زخـود رفـتهُ هـم زاهــدُ درويـش
هـرسـو کـه نظر ميکـنم، از کـيفـيتِ بنگـش
مخصوص غمِ ماست ته اِی خم، تو مگيرش
جـز عاشـقِ آزرده کــه دانسـته، شَــرَنگـش
آنســـوی جـهان سـير کنم، روزی کــه بينم
آغــوش من افـتاده چـو دل، در برِ تـنگــش
آورده به گــــــفـتارُ به کـــــــردارُ به پـندار
نيکـو گــلِ آدم شــود، از هــوشِ زرنگــش
ابروی چـــو ماهــش، چه بود، آفــــتِ دلـها
زِه کرده کـمانُ نگـاه کــــن، به خـــدنگــش
هرکس به رهی، سينه سپر، ساخته خود را
يارب بکــنی قـــسـمتِ ما، سُربِ تـفـــنگش
همشکل عدو خورده، به آن صفحه اِی نازک
آئــينه کـــجا مـيبرد، اين کـلــفـتِ زنگــــش
آهـو بره اِی دل، چـه توان، جـز سـرِ تسليم
يـارب تو نگـــــــهـدار، زدندانِ پلــــنگــش
حــرصُ حــسـدُ آز، هــــمه دشــمن انســان
مـا خــوش برهـيديم، ز چـنگـالکِ چـنگـش


فريد طاهری
سرطان ۱۳۸۶، جولای ۲۰۰۷، کليفورنيا
 

************

*******

**

مرزا اسد الله غالب دهلوی

خوشا که گنبد چرخ کهن فروريزد
اگرچه خود همه در فرق من فروريزد
بريده ام رهء دوری که گر بيفشانم
بجای گرد، روان از بدن فرو ريزد
زجوش شکوهء بيداد دوست می ترسم
مباد مهر سکوت از دهن فرو ريزد
دهد به مجلسيان باده و به نوبت من
به من نمايد و در انجمن فرو ريزد
مرا چه قدر بکوئ که نازنينان را
غبار باديه از پيرهن فرو ريزد
ز خار خار چنين کس چه نالمی که خسک
به رختخواب گل و ياسمن فرو ريزد
ترا که عالم نازی به غمزه بستايد
کسی که گل به کنار چمن فر ريزد
مکن به پرسشم از شکوه منع کاين خونيست
که خود ززخم دم دوختن فرو ريزد
به من بساز و بدان غمزه می بجام مريز
که هوشم از سر و تابم زتن فرو ريزد
به ذوق باده زبس آب در دهن گردد
مئ نخورده مرا از دهن فرو ريزد
بترس از آنکه به محشر زطرهء طرار
دل شکسته ام از هر شکن فرو ريزد
رواست (غالب) اگر دُر قائلش گويی
که لبش زروانی سخن فرو ريزد


غالب دهلوی