از مسافرت تا هجرت

دستگیر نایل

مرا این آرزو ها بود، در دل     روم سیر و سیاحت، تا به لندن
ببینم مر کز علم و تمد ن          وزان پس پا نهم درملک جرمن

به انگلستان روم بینم شکسپیر     فرانسه، مر قد لا ما ر تین را
بخوانم د فتر و او.راق ولتر      کشم از دل، نفاق کفر و دین را

روم هر سو تما شا، تا سواحل     ببینم نقش ما هی های رنگین
شبانگا هان به قایق ها، نشینم       به بیداری سپارم،خواب شیرین

ببینم اختلا ف ما ست در چی؟           چرا مغرب زمین را،شورو شر نیست
  چرا این مردم، از عا لم، خبر نیست    چرا در ملک ما،جنگ است وبیداد

خلا صه اینکه نا رفته به مغرب         بلا آمد ، جفا آمد به کشور
وطن از معنویت گشت، خا لی           به قدرت نا خدا آمد به کشور

وطن را ریش وپشم وغم تباه کرد        به هرسو جنگ وویرانی بپا شد
شروع شد کینهء پشتون وتاجیک         وطن، در محنت و غم، مبتلا شد

هنوز آن زخمها ناسور تر گشت         بلا یی رفت، بلایی دیگر آمد
گرفتن، بستن وکشتن فز.ون شد          مصیبت با مصیبت یکسر آمد

چنان روز بدی آمد به مردم              نه پشت پخته و نی خام میگشت
اگر تن را به هجرت می ندادم           سرم چت، مال من، لیلام میگشت

سفر کردم به کشور های عالم            به کشتی و هوا پیما و موتر
مهاجر گشتم وعقل،از سرم رفت        نبودی بهر من زین راه دیگر

خلاصه من شدم مجبور وناچار         وطن را ترک گویم هرچه بهتر
کجا خواهم شدن؟ هرگز ندانم           روم در شرق، یا اقصای خاور؟

نه،درمشرق زمین خصم است          وکین است بسی اشخاص بی فرهنگ،دارد
نفاق دین ومذهب، ریشه دار است      مسلمان، با مسلمان، جنگ دارد

روم در غرب که،در ینگی دنیا         نظام ومردمش، دیموکرات است
همه مصروف کار و زنده گانی        تمام عمر شان، عید و برات است

نه مذهب می هراساند کسی را         نه دولت، جور می آرد به مردم
کسی را با کسی کاری نباشد           دلش جو می خورد یا نان گندم

دلی کس میرود سوی کلیسا            دلی، عیسی، دلی موسی پسندد
نباشد اختلاف دین و مذهب            محمد را به ان معنا پسندد

چه خوبست اینکه انسان مثل انسان    به دنیا، قدر یکدیگر، بدانند
به صلح وآشتی عادت بگیرند          سرود عشق را با هم بخوانند

مهاجر گشته ام اکنون به هالند         به سر هوش و بدل، آهی ندارم
بغیر آنکه با سختی بسازم              در این دنیا دیگر راهی ندارم

نشسته روز شب، در خانه بیکار      به دنیا سیر و گلگشتم محال است
برای آنکه بی روزی نمانم             دو چشم من به راه سوسیال است

مهاجر هر کجا باشد که باشد          دریغا نام بی آهنگ دارد
اگر غربی بود با اینکه شرقی         به انسان گفتن او ننگ دارد

کسیکه خانه وکاشانه اش سوخت     کسیکه بی وطن شد،بی کفن شد
کجا ما ند وقار و عزت او را         کسیکه خوار، در هر انجمن شد

شود بیگانه در ملکش حکمران        شود بیگانه در خاکش، مظفر
چه نام وننگ خواهد داشت ملکی     که بادارش بود یک ملک دیگر

چه سازم آدم شرقیستم من             دلم سوزد ز بهر خا نهء من
بجا مانده همه خویش و تبارم         گرفته آتش آن ، کا شانهء من

در انجا آب دریا بود و چشمه        در آنجا، نان گندم بود و شالی
درآنجا، میوه های خوب وشیرین     و فرش خا نهء ما بود، قالی

در آنجا، آفتاب گرم وسوزان         در آنجا، برف وسرمای زمستان
در آنجا، صندلی ومنقل و چوب      در آنجا میلهء نو روز و دهقان

اگر چه ما، غریب و فاقه بودیم      زغربت، مردهء ما بی کفن بود
ولی با اینهمه کمبود و کاستی        وطن بود وطن بود و، وطن بود

 
_____(هالند_ سبتامبر 2004 )