درود بر مادران

دستگیر نایل

روز مادر را به همه مادران کشورم، بویژه انهاییکه داغ فرزندان عزیز خود را طی سالهای بد بختی، وجنگ چند دههء اخیر دیده اند، که دیگر هرگز مبیناد،تبریک میگویم.واژهء مادر،دلنشین سرودی برای شنیدن ، مقدس ترین موجودی برای دوست داشتن وگرم ترین آغوشی برای پرورش وبزرگ شدن کودک است.ایرج میرزا، شاعر و سیاست مدار بزرگ زبان فارسی قطعه شعر زیبایی برای مادر دارد که خواندنش بر همه گان واجب است:
_« گویند:مرا چو زاد، مادر پستان به دهن، گرفتن آموخت
شب ها بر گهوارهء من بیدار نشست و خفتن آ موخت
یک حرف ودوحرف،بر دهانم الفاظ نهاد و گفتن آمو خت
دستم بگرفت و، پا بپا برد تا شیوهء راه رفتن آموخت
پس هستی من،زهستی اوست تا هستم وهست،دارمش دوست!»
میدانیم که عشق مادر به فرزند،عشق فرا حسی وملکوتی است.ونمیتوان انرا با واژه ها وجمله های زیبا ورنگین ،بیان کرد وتقدس وجود مادر هم فراتر از هر موجود دیگر است.بیت معروفی هست که :
_ « دو موجود زهستی،گرامی تر است یکی میهن و، دیگرش مادر است »
تجربه نشانداد که بودند وهستند بسا فرزندان نا خلف میهن که دو دسته میهن عزیز خود را به بیگانگان فروختند ومیراث ها یش را بغارت بردند وهم بسا کسانی از میان ما آدمیان برخاسته اند که سپاسگزار رنجها ومحنت های استخوانسوز مادران خود نبوده اند وبر رنج ومصیبت انها،افزوده اند.بیت زیر باید درس بزرگ وپندی برای آنهایی باشد که تا هنوز ندانسته مادر،کیست وجایگاه مادر، در کجا ست:
_« جنت که:رضای ما،در آنست
در زیر قد وم ما دران، است»
جایگاه مادر،هم در آمیزه های دینی وعرفانی وهم در فرهنگ وادبیات ما بسیار باشکوه وارجمند است.شاعران ونویسنده گان بهترین واژه ها وزیبا ترین استعاره ها وتشبیهات را برای بیان خوبیها واوصاف مادران بکار برده اند وانچه واژه ء زیبا هست، در قدوم مادران نثار کرده اند.شیخ اجل سعدی،در کتاب بوستان خود، حکایت شیرین وآموزنده ای از پند مادر به فرزندش که راه نا صواب راپیموده ومادر،اورابه نیکنامی وترس ازعذاب ومحاکمهء الهی دعوت میکند وبه راه خیر وفلاح ورستگاری رهنمونش میسازد، دارد که چند بیت انرا با هم میخوانیم:
_« جوانی، سر از راه مادر بتا فت دل درد مند ش،چو آذر بتا فت
چو بیچاره شد،پیشش آورد مهد که ای سست مهر فراموش عهد
نه گریان ودرمانده بودی نه خرد که شب ها زدست تو،خوابم نبرد
نه در مهد،نیروی خوابت نبود مگس راند ن ازخود،مجالت نبود
تو آنی که کز یک مگس،رنجه ای که امروز، سالار و سر پنجه ای
بحالی شوی باز در قعر گور که نتوانی از خویشتن دفع مور
ترا آنکه چشم ودهان داد وگوش اگر عا قلی، در خلا فش مکوش
خرد مند طبعا ن منت شنا س بدوزند نعمت ، به میخ سپا س»
برای مادران درد دیدهء میهن که روزهای دشوار فقر،جنگ،شهادت بهترین فرزندان خود را تحمل کرده اند واما صبورو شکیبا بوده اند،روز های افتابی وراه سفید رسیدن به آرزوهای پاک ومقدس شان را میخواهم.
______( 8 می 2008 _لندن