خانه خراب است

                                                                            برخیز که فصل گل و ایام شباب است

رفتن زحرم جانب میخانه ثواب است

ابروی تو شدقبله و محـــراب نمازم

چشـــــمان تو پیمانه و هم جام شراب است

باز آی که بی روی توام مجلس احبــاب

گرروضه خلداست مراعین عذاب است

تنها نه دل من شــده ویران به نگاهت

از غمزه ی خونریز تو صــد خانه خراب

از بسـکه زند دست به زلفین تو هردم

ازخون دلم پنجهء مشاطه خطاب است

بر طاق دو ابروی تو چشــــمان سیاهـت 

مست است که افتاده به محراب وخواب است

بر دولت ســــــه روزه مشو غره چو بلبل

دوران گل وعیش جهان پا به رکاب است