سروده  های  از لیلما آخندزاده

 

********

 

زمین خاک است وطن خاک است همه خاک
همه دستان مغروراندو بیمناک
غبارو اب وگل پیوند دارند
تمام دست افلاک است افلاک

*****

گلی از ارزو ها چیده ام من
زمین را فرش ان گل کرده ام
قدم چون در نهادی چیده ام من
گلی پزمرده را بوسیده ام من
 

 

**************

 

سراب

 

تو برفتی توشکستی

                 تو که پیمان شکن هستی

نه شکستم نه گسستم

                    تو چو جان در بدن هستی

چه گریستم چه تپیدم

                      تو ندیدی نه شنیدی

همه ام غصه بدادی

                همه ام خنده گرفتی

تومی ام نوش نمودی

               تو که ان پیاله شکستی

همه گفتن غلامی

               همه گفتم اسیرم

که چو در بند تو هستم

                     چه کنیزم چه حقیرم

       تو که بیرحم جهانی

همه فریاد برارم

               همه بیداد بگویم

مگرم دست بگیری

               ولی ای دور زدستم

توحباب وتو سرابی 

*****************************

 
و باغبان شهر ما چه اه میکشید

درختان دیگر ثمر نمیدهند

به انکه پیر باغبان

زمین باغ زخمی دیده بودو

هر درخت باغ زخمی تر از زمین

ولی به فصل نو بهار

درخت های شهر ما شگوفه های داغدار داشتن

 

**********

زمین سر زمین من از خشکی میترکد

و گاهی هم دامن ابر ها در سر زمین من خالی میشوند

نه انکه ابرو خورشید رحمی بر سر زمین ندارند

دل خورشید به حال سر زمین من  می سوزد

 ابر ها برای سر زمین گریه می کنند
 

من را من فراموش کرده ام

*************

 

اگر نوشم می نابی من از ان دولب دلبر
شوم دیوانه وعقلم رودیکباره گی ازسر
منم در قید عشق تو که سر تا پا نمیدانم
نه از دنیا خبر دارم نه ازان عالم دیگر
بسوزم در غم هجرش منم ان شعله سوزان
که هرذره زخاکستر مرا باشد چون اخگر
به خاکم در نشاندی و مرا صد درد دادی تو
چو دیدی گریه هایم رابگفتی کیست این مضطر
تو باری ای خدای من اگر دستم رسد بر وی
کشم تیغش بنوشم اب رگ هایش بیارید پیاله سربرسر
وفا گر بود در عالم چسان فصل خزان امد
تو هرگز این نمی دیدی گلی با خار همبستر
 

 

 تنها

من مخفی هایم را در پناه قلبم پنهان میکردم
موش های غم مخفی های مرا می خوردن
پناه گاه های قلبم امن نبودن
پناه گاه های قلبم خود در های شکسته داشتن
پناه گاه های قلبم گرمی نداشتن
فضای قلبم از باد سرد اندوه پر بود
من جای برای پنهان کردن مخفی هایم نداشتم
من در یک شب در یک سکوت
مخفی هایم در گوری گمنامی دفن کردم

تنها

*********

افغانستان
وخدا دید که این مردم دهر
عشق وامید مرا دزدیدن
این کسانیکه وجودم بودن
سنگ در سینه من کوبیدن

****************

سکوت
شب سکوت و این لبان من سکوت
پرده اسرار در بالا سکوت
خسته و درمانده بین مردمان
مرده من بین گور من سکوت
 

*********************************

                                                               دل شکسته مرا              

                                           مزن به سنگ بی کسی_ دل شکسته مرا

                                          به تیغ در مکش گهی_ اسیر پای بسته را

                                          اگر تو آب دیده یی_ مکن دریغ تشنه را

                                          به دشت زنده گی ببین_ مسافران خسته را

                                          چه آرزو طلب کنی_ امید را مگو به دل

                                         اثر کجاست زندگی_ ز دفن خاک رفته را

                                         به من مگو نصیحتی_ دلم گرفته زین سخن

                                         دیگر نه گوش دارمت_ شنیده های گفته را

 *****************

                                               بهار مرده

 

                                مرده است اندردیار ما بهار   

                               خون می جوشد به چشم جویبار

                               ماتم است اندر بهاران وطن

                               داغ دارد لاله ها در کوهسار

 

********************************************************

                                                             یاد وطن                           

 

                       این جا به خدا وطن وطن نیست مرا

                       سیر گل و نسرین و چمن نیست مرا

                      با مردم غیر گفتگو کی با شد

                     این جا به خدا سخن سخن نیست مرا

                     من مرده ی آواره ی در خاک غریب

                     این جا به خدا کفن کفن نیست مرا

                     هر سبزه چو خاراست   بهچشمم هردم  

                     این جا به خدا چمن چمن نیست مرا

                     من بی وطنم بی سخنم بی کفنم

                     دردا که دیگر وطن وطن نیست مرا

 

 **********************

 

                   اندیشه

                امد بهارو من

               اندر خزان عمر

               در انتظار مرگ درختا ن نشسته ام

 

 

**************************

 

بیزار

 

چه بیزارست د ر دنیا

زمین از آدمان سیر است

شبان دلسرد از مهتاب

دل جنگل سیه از قا مت هر سرو

ستاره خواب می خواهد

بهاران خسته گی دارند

خزان آزرده گی دارد

طبیعت قهر از بر ف است

اگر با شد نمی خواهند

نبا شد ناتوانند

نه وصل است و نه هجران است

که این درد است نه درمان است

نمی دانم چه می خواهی

بیادم گریه خواهی کرد

ز بودم تنگ خواهی شد

 *************************************

 

غربت

 

منم از قا فله دور

لب من تشنه آب

تن من خسته خواب

رحمتی کن باران

تو درین دشت سراب

 

************************************

 

              شب

من شبم

آن شب که تار است و سیاه

وآن شب سردو کرخت بی روی ماه

آن شبی که قصه دارد با خودش

با همه تنهائی ورسوائی ها

من شبم

آن شب که دران خسته است

عالمی رویائی افسانه ها

من شبم تاریک وخاموش همچو خاک

پر همه آغوش من از مرده ها

من شبی هستم به عمق آسمان

پشت برمن کرده است ستاره ها

من شبم ای آسمان کین دامنم

خالی است از زورق ماهپاره ها

*************************

                         غم من

 

      غم من با همه تاریکی اش روشن است

غم من میهن من

غم من خانه من

غم من مادرمن

غم من خفته به خاک

غم من زنده همیش

**********************************

عشق

عشق بزرگ من

در شعر من نبوغ نمودو تجلی کرد

در اوج و در شکوه، مرا برد تا به عرش

گر درد داد به من

او رهبرم بشد

در خاکم نشاند

وتاج سرم بشد

گر کرد دو تا مرا

او آنقدر بلند نمودم

که با خدا

گفتم سخن به دل

خاموش وپر ز ترس

از بیم مردمان

در گوشه و نهان

رسوا شدم ازاو

بی پا شدم ازاو

شعرم بداد عشق

دستم گرفت و گفت نویس آه دردوخویش

مشهور شدم از او

مجبور شدم از او

 *****************************************

 

پیوند

قامت دست دعایم کوته است

ورنه با پر های شب

ستاره بختم را

با ستاره بخت تو پیو ند می زدم